Sana gitme kal demek isterdim
İsterdimki üzerimde o hakkım olsun
Ama ne sana kal diye bileceğim
Nede o hakka sahip olabileceğim..
Niye o zaman bu ızdırap
Niye o zaman bu bekleyiş
Madem biliyo bunu kalbim ,o zman niye bu hüzünlü bekleyiş
Biliyodu, ne sana kal diyebilirim ,ne de kalabilirim ..
Yani o biliyodu aslında ikimizde gitmeye mahkum
Giderkende hüzünle kalmaya …
Şimdi geride kalan bi o vardı yanımda. hüzün …
Olsun diyordu olsun
Gidişinle hatırladığı ,kalmadığıyla yaşadığı bi ovardı işte
Olsun diyordu en azından bi o olsun ..
olsun diyordu belki yine gelir ,ve yine gidersin
Ardında kalan hüzünle
Ve ben yine beklerim seni
Hüznün bıraktığı buruk sevinçle …….
Kalbim! ne saçma duygular içinde kıvranıyosun
Saplanan her sancı bıcağıyla,onulmaz yaralara yelken açıyosun
Okyanısların ardında kalan bir yere bile ulaşılabilir
Ama sen bile bile ulaşılmazlara savruluyorsun
Savur şimdi deli rüzgar uçabildiği kadar uzak hayallere
Ulaşamıcağı kadar ütopyalara
Savur şimdi savur ki oralarda biryerlerde savrulup gelenler olabilir .
Anlaya bilirler şimdi onu
Onun hislerini belki onlar onarabilir belki ,beklide onun gibi
Bir hayal kurana daha rastlaya bilir hatta ulaşmak isteğine oralarda rastlayabilir….
Sonra bir soru şimşek gibi ok gibi beyninde ..
Beklide o ulaşılmazlığıydı sevdiren
Beklide aslında hayaliydi ona mutluluk veren
Ya onu bulduğunda böyle çarpmazsan ,sızlamazsan
Ya onunla tanıştığınız an kadar heycanlanmazsan
O zman ne anlamı olur ,kavuşmanın .
O zaman sen onun yokluğunda onu sevmeyi bildin
Şimdi öyle kal kalki .ihtimallere fırsat vermeyesin .hayaliyle yakaladığın mutluğu sakın ha
Silmeyesin
Sana kalan yokluğun hüznüyle mutlukla yaşayasın ……
